De voorpret

Mijn grote probleem is mijn impulsiviteit. Ik ben zogenaamd een doener. Ik vlieg ergens in en denk vervolgens pas na over de gevolgen. Super leuk natuurlijk, als je een bedrijf wilt starten bijvoorbeeld. Maar ik weet nu weer waarom dat zo vervelend is.

Ik heb natuurlijk heel enthousiast ingehaakt op het idee om met Marcel te gaan trainen. En sinds dat moment ben ik naarstig op zoek naar redenen waarom dit niet door kan gaan. Maarja, afspraak is afspraak. Erg belangrijk als ondernemer, maar ook voor mij persoonlijk. Dus ik ben me maar vast gaan voorbereiden.

Ten eerste, heel trots: ik neem de trap naar ons kantoor! Op de eerste verdieping, oké. En dat het eigenlijk al te bizar was dat ik daar altijd de lift voor nam, wil ik ook even daar laten. Dit voelt goed joh!

Vorige week was hier de avondvierdaagse en onze dochter wilde graag de 6 KM lopen. Dus ik vol enthousiasme me haar mee! Want ik kan die kilometers maar vast in de benen hebben, worden ze vast wat soepeler van!

Over soepele benen gesproken, ik heb nog een hometrainer thuis staan. Maar ja, omdat ik nooit tijd heb om te sporten, hangen daar eigenlijk vooral mijn kleren overheen. Ach er moet voor Marcel toch nog wel wat over blijven om te stimuleren, toch!

Laten we eerlijk zijn, dit voelt niet echt als de voorbereiding op een vakantie of een tof evenement. Het idee dat ik na twee minuten al hijgend van een fiets af val (want in hemelsnaam, het zal toch geen loopband worden?!), me niet achter anderen in een lesje kan verstoppen en nog geen gewicht omhoog krijg (hoe ik die kinderen gedragen krijg, is ook een godswonder). Kortom, met de neus op de feiten gedrukt wordt, is niet heel aanlokkelijk. Dan duik ik liever weer met mijn laptop op de bank: hard werken is toch nooit iemand slechter van geworden?

Nog een weekje, dan gaan we van start. Ik geniet nog even van de voorpret…

CU next time!

Syl